STANISłAW BUDZ-LEPSIOK 

zwany MROZEM (ur. 1.04.1858 Murzasichle, zm. 10.11.1943 Poronin). Najsłynniejszy dudziarz podhalański. Był bacą na hali Mała Łąka. Jego muzyki słuchali nie tylko przygodni słuchacze, ale i znane postacie życia kulturalnego Polski międzywojennej jak Kasprowicz (napisał o nim wiersz pt. "Kobiarz Mróz"), Szymanowski, a Chybiński nazwał go nawet "wirtuozem piszczałki dwoistej" i "ostatnim dudziarzem". Rzeczywiście był chyba ostatnim, który grywał na tym instrumencie na weselach i "muzykach" do tańca. Mróz miał także swój udział w tworzeniu kultury narodowej wyjeżdżając na koncerty do Warszawy, Lwowa, Berlina i Habsburga, a w 1925 r. wraz z kapelą Bartusia Obrochty na Wystawę Światową do Paryża. W 1937r. grał na pogrzebie Karola Szymanowskiego w Krakowie na Skałce. Jego oryginalny typ urody góralskiej często był portretowany przez artystów malarzy. W latach 1974-77 istniał w Poroninie zespół jego imienia. Tradycję gry na dudach przejął syn Jan, który jako przewodnik tatrzański zginął na Giewoncie w 1937 r. rażony piorunem, a następnie jego wnukowie Stanisław Budz-Mróz Młodszy i Władysław Trebunia Tutka.

Jerzy Modrzejewski pisze: " W okresie międzywojennym w Dolinie Strążyskiej pod Kominami często siadywał latem znany z setek fotografi i grafik (Skoczylasa i Raczyńskiego) dudziarz z Poronina - Stanisław Mróz. Wtedy zwano go "kobiarzem" - błędnie, gdyż kobza nigdy dudami nie była. Instrument ten (pochodzenia kozacko-tatarskiego) przypominał małą, wąską gitarkę czy mandolinę - był więc instrumentem strunowym. Być może, iż zmieszały się tu wyrazy "kobza" i "koza", oznaczająca jako swoiste "pars pro toto" dudy, które przecież wyrabiano z koźlej skóry. Błąd był tak popularny i nie zauważony, że nawet Kasprowicz pisał wiersz o "kobziarzu Mrozie". Kiedyś, bodaj w 1934 roku, Mróz zabłądził po coś do dyrektora Zborowskiego, toteż udało mi się go na tym samum co Prokopa miejscu sfotografować. szczęśliwie z ocalonych odbitek dwaj znani w Zakopanem muzykanci grają Czytelnikowi z tych kart. Zaznaczyć trzeba, że w okresie międzywojennym granie na dudach uprawiał na Podhalu jedynie Mróz, pozwalając czasem synowi na zastępstwo. Dawne to były czasy, gdy na halach tatrzańskich grywało po kilku dudziarzy. Bywał taki jeden, zwał się Gładczan, ale o nim i jego grze mało szczegółów się zachowało prócz fotografii w Muzeum Tatrzańskim".

(fot. ze zbiorów Franciszka Łojasa Kośli)


ANIELA GUT – STAPIŃSKA

poetka, autorka widowiska regionalnych, znana i ceniona gawędziarka. Urodziła się 29.VII.1898r w góralskiej rodzinie Orawców, jako trzecie z sześciorga dzieci. Córka Bronisławy z Łukaszczyków i Jakuba z Orawców. W 1923r wyszła za mąż za artystę malarza Władysława Stapińskiego. W okresie międzywojennym zamieszczała swoje utwory poetyckie, materiały etnograficzne i gawędy w regionalnej prasie podhalańskiej, w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym”, „Zagonie” i „Młodym Nurcie”. Prowadziła teatr regionalny, występowała na antenie Polskiego Radia. Lata okupacji są znaczącym etapem w działalności autorki. Była związana z konspiracyjną placówką Związku Walki Zbrojnej pod kryptonimem „Ciupaga”. Aniela kierowała propagandą i na podstawie nasłuchu radiowego redagowała i wydawała tajne czasopismo „Hyr Podhala”. Ośrodkiem działania „Ciupagi” była willa Marluan. W 1942r na atak serca zmarł mąż Anieli Władysław. Po wojnie w 1945r Aniela ponownie wyszła za mąż za Jana Guta rodaka z Poronina. Zajęła się reaktywowaniem Ogniska Związku Podhalan w Poroninie. Przeżycia i doświadczenia okupacyjne stał się inspiracją do napisania dramatu „Ku Ślebodzie” oraz przygotowania słuchowiska radiowego „Powrót Staszka Króla z obozu”. Wszystkie utwory autorki przesycone są szczególnie serdecznym stosunkiem do opisywanych postaci i zdarzeń. Jej humor nigdy nie jest prześmiewczy ale bazuje na umiejętnym podglądaniu otoczenia. Gawędy i anegdoty stanowiły doskonały repertuar wieczornic góralskich. Na jednej z takich wieczornic 5 września 1954r zaprosiła wielu znakomitych gości do sali Morskiego Oka. Po powrocie do domu zasłabła i nagle zmarła. Została pochowana na Pęksowym Brzyzku – Cmentarzu Zasłużonych w Zakopanem. Do ważniejszych publikacji należą: „Inksy świat” i „Krokusy” oraz wiele wierszy, opowiadań, gawęd, artykułów w czasopismach: „Orzeł biały”, „Janioł z Gronia”, „Piekielnice”, „Janosik”, „Święta Cecylijo”, „Boze Wsekmocny”, „Orle pióra”, „Przepaśne wrogi”, „Pieśnicka o Sabale”, „Cerwone korole”, Wesele góralskie”. Do dnia dzisiejszego Związek Podhalan Oddział Poronin i Gminny Ośrodek Kultury organizują konkurs recytatorsko - gawędziarski im. Anieli Gut - Stapińskiej.

JAN JĘDROL – Twórca Poroniańskiego Lata

Jan Jędrol urodził się 14 lipca 1919r w Dunlo w stanie Pensylwania. Do Polski rodzina Jędrolów powróciła, gdy Jan miał siedem miesięcy. W wieku 14 lat wstąpił do zespołu regionalnego Anieli Gut-Stapińskiej i pozostał nim do wybuchu II wojny światowej. Po wojnie wstąpił ponownie do reaktywowanego zespołu i pozostał w nim do 1949r. Po rozpadzie Jan został członkiem a następnie instruktorem zespołu im. Klimka Bachledy w Zakopanem. Kiedy utworzono w Poroninie zespół „Harnasie” został kierownikiem artystycznym tegoż zespołu. W 1960r założył zespół „Małe Harnasie” a jako instruktor utworzył zespół „Regle”. Występował jako aktor w sztukach pisanych gwarą oraz zdobywał wiele nagród jako gawędziarz i śpiewak. Został odznaczony medalem Oskara Kolberga.

W 1974r został prezesem Związku Podhalan w Poroninie. Organizował wiele imprez na terenie Poronina. To właśnie z jego inicjatywy powstało Święto Orkanowskie. Był to rok tzw. uroczystości Orkanowskich. Imprezy organizowano w Nowym Targu, Zakopanem i Ludźmierzu. W Poroninie zorganizowano posiady, na których wspominano związek Władysława Orkana z Poroninem. Tu odbył się ślub i wesele Wł. Orkana z Marią Zwierzyńską. Do Poronina Orkan sprowadził Feliksa Gwiżdża. Oddział Związku Podhalan w Poroninie włączając się w uroczystości orkanowskie zorganizował przegląd zespołów regionalnych pod nazwą „Poroniańskie Lato”. Było to 24 sierpnia 1975 roku. Impreza cieszyła się dużym zainteresowaniem publiczności, stąd też organizatorzy postanowili, że „Poroniańskie Lato” wejdzie na stałe do kalendarza imprez artystycznych pod Tatrami. Z czasem „Poroniańskie Lato” połączono z odpustem w Poroninie (22.07 św. Marii Magdaleny). Uroczystość religijna przeplatana z obchodami kulturalnymi stworzyła wspólnie wielkie Święto.

O wielkim wkładzie, jaki Jan Jędrol uczynił dla kultury podhalańskiej świadczy ogromna liczba nagród, odznaczeń, listów gratulacyjnych i dyplomów. Sporo czasu poświęcał młodzieży, opowiadał pouczające gawędy góralskie i legendy. Każde spotkanie z nim było lekcją historii regionu podhalańskiego. W wolnych chwilach przepowiadał w telewizji uniwersalną pogodę: „Abo bedziy słonko, abo bedziy loć”.

Jan Jędrol zmarł w 1998r, został pochowany na poroniańskim cmentarzu. W 2007r został odsłonięta pamiątkowa tablica poświęcona czynom, zasługom i działalności Jana Jędrola.


TADEUSZ SZOSTAK - BERDA (senior)

Urodzony 16 października 1928r w Poroninie, syn Józefa i Karoliny z domu Walkosz. Żona Helena Szostak Kolba (prawnik). Dwoje dzieci: Stanisława (inżynier) i Tadeusz (technik budowlany). Wykształcenie: Szkoła Podstawowa w Poroninie. W Latach 1958 – 1974 pracował w Nowotarskich Zakładach Przemysłu Skórzanego „Podhale” w Nowym Targu. Po 1974r zajął się rolnictwem. Współpracował z synem Tadeuszem w Zakładzie Produkcyjnym „Berda” w Poroninie (produkcja sukna i tradycyjnych męskich ubrań z obszaru Podhala, Spisza, Orawy i Słowacji). W latach1958 – 1974 prowadził zespół góralski działający przy Nowotarskich Zakładach „Podhale”, dziecięcy zespół góralski przy Nowotarskiej Spółdzielni Mieszkaniowej oraz zespół góralski w Czarnym Dunajcu. Jako instruktor muzyki ludowej kat. III w latach 1995-2006 prowadził naukę gry na skrzypcach i basach w Gminnym Ośrodku Kultury w Poroninie. Uczestniczył w wielu imprezach regionalnych jako solista instrumentalista i ze swoją kapelą „Kośne Hamry” m. in. Jesieni Tatrzańskiej, Karnawale Góralskim, Sabałowych Bajaniach, Poroniańskim Lecie. Aktywny członek Związku Podhalan 1974 – 2006, Stowarzyszenia Twórców Ludowych 1983 – 2006. Uhonorowany m.in. nagrodą II stopnia Wojewody Nowosądeckiego 1985, nagrodą im. Oskara Kolberga w 1993r w kategorii kapel, nagrodą „Baszta” na Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu w 1995r, „Złotym Zbyrcokiem” na XXVI Międzynarodowym Festiwalu Folkloru Ziem Górskich, Grand Prix na Ogólnopolskim Konkursie Muzyki Tradycyjnej „Rozstaje” w 2003r. W 2006 po raz drugi otrzymał nagrodę im. Oskara Kolberga jako Twórca Ludowy za dorobek indywidualny. Odznaczony odznaką „Zasłużony działacz kultury”. Zmarł w 2006r, pochowany na poroniańskim cmentarzu.

Nagroda im. Oskara Kolberga "Za zasługi dla kultury ludowej" nobilituje. Przyczynia się do tego, by środowisko ceniło i znało reprezentantów swych najpiękniejszych tradycji. Ustanowiona została w 1974 roku, z inicjatywy płockiego miesięcznika społeczno-kulturalnego "Barwy". W latach 1986-2001 jej organizację prowadziło Mazowieckie Towarzystwo Kultury w Warszawie. Od 2002 roku decyzją Ministra Kultury Muzeum w Przysusze stało się stałym miejscem uroczystego przyznawania wyróżnień. Współorganizatorami są Mazowieckie Towarzystwo Kultury, Fundacja "Cepelia" oraz Stowarzyszenie Twórców Ludowych. Fundatorami Nagród są: Polskie Radio, Ministerstwo Kultury, Fundacja "Cepelia" oraz Urząd Marszałkowski woj. mazowieckiego. Nagroda Kolberga jest wyrazem najwyższego uznania dla twórczości artystycznej, naukowo-badawczej i popularyzatorskiej w dziedzinie polskiej kultury tradycyjnej.

ANIELA BAFIA

z domu Kalata, urodzona 22 lutego 1938r w Suchem, córka Jana i Marii z domu Jędrol, zamężna: Władysław Bafia, dwoje dzieci: Stanisław (monter instalacji sanitarnych) i Teresa (nauczycielka). Wykształcenie: studia geograficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie 1974 – 1977. Nauczycielka w: Szkole Podstawowej w Leśnicy 1959 – 1963, Szkole Podstawowej w Białym Dunajcu 1963 – 1964, Szkole Podstawowej w Poroninie 1964 – 1990. Autorka artykułów w: Podhalaninie, Tygodniku Podhalańskim, Echu Podhalańskim oraz publikacji książkowych: Historia Związku Podhalan w Poroninie w latach 1927 – 1997 (Poronin 1998), Wiersze Zofii Gracy, wybór i opracowanie (Poronin 2002), 75 lat Związku Podhalan w Poroninie (Poronin 2002), Poronin dawniej i dziś (Poronin 2004), Dzieje Kościoła w Poroninie (Poronin 2006), 80 lat Związku Podhalan w Poroninie (Poronin 2007). Bardzo aktywny członek: Związku Harcerstwa Polskiego, Koła Gospodyń Wiejskich. Od 1975r członek Zarządu Głównego Związku Podhalan a od roku 1996 w Zarządzie Związku Podhalan Oddział Poronin. Wielokrotnie odznaczana za zasługi: Order Odrodzenia Polski, złota, srebrna i brązowa odznaka „Za zasługi dla Ziemi Krakowskiej”, „Za zasługi dla województwa nowosądeckiego”, „Za zasługi dla miasta Zakopanego”, odznaka „Zasłużeni dla Związku Podhalan” i „Zasłużeni dla kultury podhalańskiej”. W 2007r odznaczona medalem „Zasłużony dla Gminy Poronin”. Mieszka i aktywnie pracuje w Poroninie.

FRANCISZEK ŁOJAS - KOŚLA

poeta Podhala, ur. 30 października 1946 r. w Poroninie. Wykształcenie podstawowe.


Publicysta , autor artykułów, opracowań i utworów poetyckich publikowanych w licznych antologiach i tomikach poezji, znawca historii i kultury. Promuje i reprezentuje swoją osobą i twórczością kulturę regionalną Podhala. Nadal pozostaje aktywnym w środowisku góralskich twórców. Franciszek Łojas – Kośla jako jedyny Polak swoją twórczością wstrząsnął Olimpem poetów ludowych świata. W czasie pobytu w USA w latach 1990 – 1997 jego twórczość została doceniona w The National Library of Poetry i wszedł w zaszczytny poczet Międzynarodowego Stowarzyszenia Poetów w Waszyngtonie, gdzie otrzymał tytuł: „Międzynarodowy Zasłużony Poeta”. Został także wyróżniony przez Komitet Edukacyjny Związku Podhalan w Północnej Ameryce „ Za pomoc w krzewieniu nauki i kultury podhalańskiej oraz za rozwój Związku Podhalan w Ameryce”. Dzisiaj, poprzez swą poezję, zaliczany jest przez krytyków literackich do grona intelektualistów tworzących trzon wysokiej kultury orkanowskiego Podhala. Styl jego poezji wyniósł gwarę góralską do wyżyn ogólnopolskiej poezji. Zasięg oddziaływania jego twórczości wykroczył daleko poza Podhale a nawet granicę Polski. Po powrocie do Polski oddał się całkowicie pracy twórczej. Publikował kolejne tomiki poezji. Brał żywy udział w pracach redakcyjnych monografii „Poronin dawniej i dziś” (2004), gdzie także wykorzystując swe zainteresowania historią napisał parę artykułów. Jest autorem kilku książek opisujących życie na Podhalu i umiłowanie Ojczyzny. „Rodowe Dziedzictwo” jest jedyną książką w ostatnich dziesiątkach lat opiewającą autentycznie życie górali bez upiększeń przedstawiając ich ciężką pracę, system wartości i stosunki międzyludzkie. Książka ta stała się podstawowym źródłem dla badań etnologicznych. Jego poetycka twórczość była niejednokrotnie wykorzystywana przez Regionalny Zespół „Regle” działający przy Związku Podhalan w Poroninie. Dla Zespołu „Regle” pisał skecze i dedykowane utwory poetyckie. Dzięki czemu zespół zyskiwał na oryginalności prezentowanego repertuaru. Utwory autorstwa Franciszka Łojasa - Kośli wykonywane są w czasie uroczystości kościelnych, benefisów i folklorystycznych występów i konkursów. W 2009 roku napisał operę góralską „Naski Świat”, do której opracował prospekt reklamowy, która to do dziś cieszy się popularnością wśród miłośników folkloru góralskiego. W obecnym 2011 roku została wystawiona kolejna opera jego autorstwa „Ojciec Święty Jan Paweł II na Podhalu” którą wykonuje ok. 160. osób wybranych z całego Podhala i już została okrzyknięta wydarzeniem kulturalnym roku. Była wystawiana w Zakopanem, Nowym Targu, Ludźmierzu, w Bukowinie Tatrzańskiej, Rabce, Chorzowie, w Watykanie, w Krakowie. Są zaproszenia, aby wystawić ją w większych miastach polskich, także w Ameryce Północnej. Powstało wiele opracowań na temat jego twórczości literackiej. Krytycy i znawcy twórczości Franciszka Łojasa – Kośli, począwszy od literatów, etnografów, władz kościelnych i świeckich, którzy pozostają pod wrażeniem stylu, formy i misterności słowa jego poezji w której niejednokrotnie daje wyraz umiłowania Ojczyzny. Słowa pisane prozą nie są wstanie wyrazić fenomenu słów zaklętych w jego twórczości, które stanowią posłannictwo wynikające z powinności naturalnych, patriotycznych i profetycznych wobec górali – umiłowania wolności, dumy i honoru, kształtujących kulturę podhalańską, z jej wkładem w kulturę ogólnonarodową.

Franciszek Łojas Kośla debiutował w „ Dzienniku Polskim” wierszem pt. „Nie wiem cy potrafie” w roku 1970. Autor artykułów, skeczy, opracowań oraz utworów poetyckich publikowanych, m. in. w „ Twórczości Ludowej”, „Podhalance”, „Podtatrzu”, „Dunajcu”, „Chłopskiej Drodze”, „Podhalu”, „Halach i Dziedzinach”, „Kamenie”, „Zorzy”, „Tygodniku Podhalańskim”, „Ojcowiźnie”, „Regionach”, „Dzienniku Polskim”, „Fujoku Babiogórskim”, „Twórczości Robotników”, „Głosie Młodzieży”, „Łanie”, „Podhalaninie”, „Polanie” (Kanada), „Związkowcu” (Kanada), „Tatrzańskim Orle” (USA), „Podhalaninie” (USA), „Głosie Nauczyciela” (USA), „Nowym Życiu” (USA), „Dzienniku Związkowym” (USA); w antologiach: „ Gruszo polna graj na wietrze” (1980), „Wieś Tworząca” (t. VII 1983, t. VIII 1990), „Ojczyzna” (1987), „ Młodnik” (1987), „Stare i nowe nuty na góralskich gęślikach” (1989) „Wołanie z ziemi” (1991), „Polska nam Papieża dała” (1993), „Where Dreams Begin” (1993, USA), „The Space Between” (1994, USA), „Furcydło” (1994), „The Coming of Dawn” (1995, USA), „Nuty serdeczne” (1996), „Poezja Gór” (1996), „Sursum Corda” (2000), „Góralskie serce w zielonym listku pieśni” (2006); w wydaniach okolicznościowych: „Historia Związku Podhalan w Poroninie 1927 – 1997” (1998), „Ks. Jan Krupiński” (1998), „Antonina Tatar” (2003); współudział w monografii „Poronin dawniej i dziś” (2004), „Ks. Michał Głowacki a Powstanie Chochołowskie 2010”. W pamiętnikach Sejmowych Związku Podhalan w Ameryce Północnej: „Pamiętnik 21 Sejmu ZPAP” (1990), „Pamiętnik 22 Sejmu ZPAP” (1993), „Pamiętnik 23 Sejmu ZPAP” (1996); w Pamiętnikach Kół Związku Podhalan w Ameryce Północnej: „Pamiętnik 10 – lecia Koła 41 Wróblówka ZPAP” (1991), „Pamiętnik 5 – lecia Klubu Babia Góra Koła 48 ZPAP” (1995), „Pamiętnik Srebrny Jubileusz Koła 24 Szaflary ZPAP” (1995). Opracował „Pamiętnik 10 – lecia Koła 45 Poronin ZPAP” (1997); w pracach zbiorowych: „Góralskie Posiady – Doktora Orawca” (Chicago 2000, t. I), (Chicago 2004, t. II), (Chicago 2010, t. III). Trzykrotny delegat na Sejm Związku Podhalan w Ameryce, także na Zjazd Podhalan w Polsce.

Autor zbiorów poezji: „Góralskie paciorki”(1983), „Góralska kolęda” (1984), „Śpiewke osotać” (1997), „Prowadź przez życie” (1998), antologia „Umiłowanie” (2005); proza: „Rodowe Dziedzictwo” – genealogia rodu Łojasów Koślów na tle dziejów wsi Poronina (2004) „Niechże ich pamięć nasza błogosławi” ( 2007) – w trosce o kształtowanie postaw patriotycznych, książka ta prezentuje nie tylko syntezę odzyskania niepodległości, także przedstawia postacie mieszkańców Podhala, by przybliżyć młodzieży wydarzenia historyczne. Jego utwory poetyckie są prezentowane na antenie Polskiego Radia i Radia Alex oraz w programach radiowych „Na góralską nutę” i Radio Podhalańskie” w Chicago. W 1984 Telewizja Polska zrealizowała film „Umiłowanie” o jego działalności twórczej.

Członek Klubu Literackiego przy Związku Literatów Polskich w Zakopanem 1970 – 1980, Związku Podhalan w Polsce 1973 - , Związku Podhalan w Ameryce Północnej 1990 – 1997, Stowarzyszenia Twórców Ludowych w Lublinie od 1971. Uhonorowany tytułem „Zasłużony dla kultury podhalańskiej” XXXIX Zjazd Podhalan 1999, „Zasłużony dla Związku Podhalan” XLII Zjazd Podhalan 2005, „Zasłużony dla Gminy Poronin” 2005. Laureat nagród: wojewody nowosądeckiego 1984, dyrektora Wydziału Kultury i Sztuki w Nowym Sączu 1985, senatora RP Franciszka Bachledy Księdzularza 1997, Zarządu Głównego Stowarzyszenia Twórców Ludowych w Lublinie 2000. Medalami: „Jubileuszowym Związku Podhalan” 2002. „Gminy Nowy Targ”, „Beatyfikacja Jana Pawła II 1 maja 2011”, Srebrnym Krzyżem Zasługi z nadania Prezydenta RP 2011. Nagrodą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego 2011. Złotym Medalem Związku Podhalan w Ameryce 2012. Laureat wielu konkursów poetyckich ogólnopolskich, regionalnych, również kanadyjsko- amerykańskich. Posiada liczne dyplomy z racji uprawianej twórczości. Zainteresowania: poezja, proza, stara fotografia, zbieranie dokumentacji i materiałów historycznych.

Franciszek Łojas- Kośla przez dłuższy okres czasu brał czynny udział w uroczystościach kościelnych i Związkowych w Ameryce. Uczestniczył w wielu pracach konkursowych jako juror, także i w Polsce. Prezentował swoją twórczość przy różnych okazjach dla Polonii góralskiej. Swoją osobą i twórczością promował Podhale i reprezentował Polskę , był chorążym 45 Koła Poronin im. Zofii Gracy przy Związku Podhalan w Chicago (1990 – 1997). Zespołowi Szkół im. Legionów Polskich w Poroninie przekazał w darze wiele cennych materiałów do szkolnego Muzeum Historycznego dla zachowania dziedzictwa kulturowego wsi Poronina dla przyszłych pokoleń. Jest autorem cyklu „Wspomnienia emigranta”. Autor opery góralskiej „Naski Świat” 2009 r., oraz opery papieskiej „Ojciec Święty Jan Paweł II na Podhalu” 2011 r., wystawionej w Zakopanem, Nowym Targu, Ludźmierzu, Operze Krakowskiej, Bukowinie Tatrzańskiej, Porębie Wielkiej, Teatrze Narodowym w Warszawie, Narodowym Teatrze Capranica w Rzymie, w Domu Podhalan przy Archer Ave. oraz Copernicus Center w Chicago, także w New Jersey Paramus Catholic High School, w Kościele św. Alberta w Burbank, zrealizowanej przez najlepszych członków zespołów góralskich z Podhala Pienin, Spisza, Orawy,Pienin, bo tak sobie wymarzył, w myśl idei Orkanowego przesłania o wspólnym działaniu szeroko rozumianego Podhala – co było i jest kontynuacją ponad czterdziesto czteroletniej pracy twórczej poety z Poronina Franciszka Łojasa Kośli zatroskanego o Braci Podhalan i nie tylko.